Το Χρονικό Μιας Αγίας

Αντί προλόγου - επιλόγου.

Μία γκρίνια είχε πάντα ο παππούς μου.
Ο γλυκύ βραστός του να είναι ακριβώς ίδιος με τις ιδιοτροπίες του. Το φωτογραφικό χρονικό, της γιαγιάς μου της Αγιούλας, ξεκίνησε με την συνειδητοποίηση της ιδίας, του χαμού του άντρα της. Αφού μετά από έναν βαθύ μεσημεριανό ύπνο, έπινε μόνη της τον απογευματινό τους καφέ. Έκτοτε ζούσε με μια μόνο επιθυμία. Όταν συναντηθούνε ξανά, να του πετύχει τουλάχιστον το καϊμάκι. Μπορεί και να το πέτυχε.

Η λάμψη.

Μια παραδοσιακή αλληγορική ιστορία αναφέρει πως μια φορά ένα φίδι άρχισε να κυνηγάει μια πυγολαμπίδα. Υστερα από τρεις μέρες αδιάκοπης καταδίωξης, χωρίς δυνάμεις πια, η πυγολαμπίδα σταμάτησε και μίλησε στο φίδι:

- Μπορώ να σου κάνω μια ερώτηση;

- Δε συνηθίζω ν’ ακούω τα θηράματά μου, αλλά μια που θα σε καταβροχθίσω, μπορείς να ρωτήσεις.

- Ανήκω στην τροφική σου αλυσίδα;

- Όχι.

- Σου έκανα κανένα κακό;

- Όχι.

- Τότε γιατί θέλεις να με σκοτώσεις; 

- Δεν αντέχω να σε βλέπω να λάμπεις.